Үлдэх үү, эс үлдэх үү?

Америкт иx сургуулийн магистрт сурдаг, хэлгүй, сонсголгүй нэгэн бүсгүйн ярилцлага Орлоо сайтад гарсаныг уншив. Хүн хичээвэл ямар ч өвчин болоод саад бэрхшээлийг даван туулж амжилтад хүрч чаддагийг харуулсан нэгэн амьд жишээ. Ярилцлагын доор үлдээсэн сэтгэгдлүүд дунд нэгэн уншигч; "Би бол жирийн сонсдог хардаг хүн. Гэхдээ би бүх амьдралынхаа турш тамхи татаж архи ууж хулгай хийж унтаж идэж тоглож явсаар одоо нэг харсан чинь үхэх цаг минь болчихсон байна ... " гэжээ. Инээдтэй, хэтрүүлэгтэй мэт боловч олон хүнд хамааруулан ойлгож болох яахын аргагүй үнэний хувьтай үгс. Миний хувьд ч мөн адил. 

Их сургууль, ажил, гэр бүл, үр хүүхэд, дахиад их сургууль, дахиад үр хүүхэд, ажил, сургууль гэж явсаар нэг л мэдэхэд залуугийн тооноос хасагдах болчихжээ. Их сургууль төгсөөд нэгэн байгууллагад 7 жил ажиллаа. Дордохын 7 жил бус, бусдын л адил ажиллаж, хэр тааруу цалин авч, байр сууц мөрөөдөж, ажил гэр хоёрын хооронд явсаар өнгөрөөсөн 7 жил. Энд ирээд ажиллаж, дараа нь ажиллаж сурахыг хослуулах гэж хичээж явсаар нэг л мэдэхэд дахиад 7 жил өнгөрөх дөхөж байх юм. 

Хонгилийн үзүүрт гэрэл харагдах шиг энэ 7 жилийн эцэст зорьсон зорилго маань ч биелэх дөхөж байна. Эдгээр 7 жилүүдэд оносон алдсан, баярласан гунигласан өдрүүд олон байх боловч ганцхан зүйлийг хүссээр ирсэн. Идэвхтэй амьдралынхаа гуравны нэгийг энэ л хүсэлтэйгээ хамт өнгөрөөсөн байдаг. Энэ бүхний эцэст нь шийдвэр гаргах цаг ирлээ. Өмнөх 7 жилүүдийн хүсэл биелэх эсэх нь магадгүй энэ шийдвэрээс хамаарч ч болох юм. 
Үлдэх үү, эс үлдэх үү?